การรีไซเคิลเชิงกลของเศษผ้าฝ้ายหลังการผลิต

โรงทอผ้าทั่วไปของไทยส่งฝ้าย 8–14% ของปริมาณที่ใช้ไปสู่หลุมฝังกลบในรูปของริมผ้า เศษด้ายยืน และผ้าที่ถูกปฏิเสธคุณภาพ นี่คือเส้นใยบริสุทธิ์ — ที่ผ่านการฟอกแล้ว ย้อมแล้ว หรือยังไม่ย้อม — ที่กองอยู่ในถังขยะหลังเครื่องทอ การฉีกและปั่นใหม่ด้วยเครื่องจักรจะช่วยดึงมูลค่ากลับมาได้โดยไม่ต้องใช้ฝ้ายใหม่แม้แต่ก้อนเดียว

ลำดับจากเส้นใยสู่เส้นใย

การรีไซเคิลเชิงกลไม่ได้ทำให้เกิดการสลายตัวของพอลิเมอร์; แต่เป็นการทำให้เส้นใยสั้นลงทางกายภาพ เศษผ้าจะถูกคัดแยกตามสีและชนิดของเส้นใย ตัดเป็นชิ้นขนาด 10–15 ซม. จากนั้นป้อนผ่านเครื่องฉีก (เครื่องการ์เน็ตต์ดัดแปลง) ที่จะแยกเส้นใยออกจากกันเป็นใยหยาบ ใยหยาบจะถูกสางและดึงเป็นสลิเวอร์ ผสมกับฝ้ายบริสุทธิ์ในอัตราส่วนที่ควบคุม และปั่นด้วยเครื่องปั่นด้ายริงเฟรมที่มีอยู่

การออกแบบเพื่อการถอดประกอบ — การแก้ไขปัญหาตั้งแต่ต้นน้ำ

การรีไซเคิลล้มเหลวเมื่อเสื้อผ้าผสมเส้นใยที่เครื่องการ์เน็ตต์ไม่สามารถแยกได้ — เช่น ผ้ายีนส์ยืดคอตตอน/อีลาสเทน, ผ้าผสมโพลี-คอตตอน กฎการออกแบบที่มีผลกระทบสูงสุดที่แบรนด์ไทยสามารถนำมาใช้คือการสร้างแบบวัสดุเดี่ยว: ด้ายคอตตอน 100%, อุปกรณ์ตกแต่งคอตตอน 100%, ไม่มีสแปนเด็กซ์ในเนื้อผ้าหลัก เศษผ้าวัสดุเดี่ยวสามารถรีไซเคิลได้อย่างสะอาดตลอดไป; ส่วนผ้าผสมจะรีไซเคิลได้เพียงครั้งเดียวอย่างไม่ดีนัก แล้วกลายเป็นขยะ

• แยกเศษผ้าตามสีที่โต๊ะตัด — ผ้าขี้ริ้วที่คัดแยกสีแล้วไม่ต้องย้อมซ้ำ
• คงอีลาสเทนไว้ต่ำกว่า 2% หรือนำออกไป; หากเกิน 2% จะทำให้ฟันของเครื่องการ์เน็ตต์เสียหาย
• บรรจุริมผ้าแยกจากเศษผ้าที่เหลือจากการตัดเย็บเสื้อผ้าสำเร็จรูป — เนื่องจากความยาวเส้นใยต่างกัน
• ชั่งน้ำหนักและบันทึกทุกถุง; บันทึกการตรวจสอบคือสิ่งที่ทำให้การอ้างสิทธิ์ 'ปริมาณวัสดุรีไซเคิล' มีความน่าเชื่อถือ

การรับรอง OEKO-TEX STEP ให้รางวัลโดยตรงสำหรับระบบวงจรปิดนี้ — โดยตรวจสอบอัตราการนำของเสียกลับมาใช้ใหม่เป็น KPI ที่ให้คะแนน โรงงานที่ทำได้ 20% ของปริมาณวัตถุดิบรีไซเคิลและสามารถพิสูจน์ได้ด้วยบันทึกการชั่งน้ำหนักถุง จะมีคุณสมบัติสำหรับแบรนด์ระดับพรีเมียมที่จ่ายส่วนต่างกำไร 6–12% สำหรับเส้นด้ายหมุนเวียนที่ผ่านการตรวจสอบ